Γράφει η Χρύσα Κοζανιτά 

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέα, αν και στην Ελλάδα την γνωρίσαμε μέσα από αυτό. Γράφτηκε το 2015 και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, παρόλη τη μεγάλη του έκταση και τα στριφνά θέματα που θίγει. Οπωσδήποτε, η δημοτικότητα του βιβλίου οφείλεται έως κάποιο βαθμό στη γραφή της Yanagihara, η οποία ρέει, είναι εύκολη, ενώ τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο με γοργό ρυθμό, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να θέλει να πάει παρακάτω, ώρες - ώρες, μάλιστα, να αγωνιά για το παρακάτω. 

Το μεγάλο ατού του βιβλίου όμως, πέρα από τη γραφή και τη γοργή πλοκή, είναι ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Τζουντ. Ο Τζουντ είναι ένα από τα τέσσερα μέλη της φοιτητοπαρέας που συναντάμε στην αρχή του βιβλίου. Είναι όλοι τους γεμάτοι φιλοδοξίες και έτοιμοι να παλέψουν για να δουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται. Ο Τζουντ στο χώρο της νομικής, ο Γουίλεμ σαν ηθοποιός, ο Μάλκολμ στο χώρο της αρχιτεκτονικής και ο Τζέι Μπι σαν ζωγράφος. Τελειώνοντας τις σπουδές τους, ανοίγουν τα φτερά τους στη Νέα Υόρκη, μια Νέα Υόρκη σύγχρονη, αγχωτική, δύσκολη, με τις ευκαιρίες να παρουσιάζονται η μία πίσω από την άλλη, αλλά το ίδιο εύκολα να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια σου. 

Παρακολουθώντας την πορεία των τεσσάρων φίλων προς την επαγγελματική και προσωπική καταξίωση, καταλαβαίνουμε πολύ νωρίς ότι ο Τζουντ είναι αυτός που θα μας απασχολήσει κυρίως. Ο Τζουντ έχει ένα σκοτεινό παρελθόν, για το οποίο έχει κάνει σαφές ότι δεν θέλει να μιλάει, οπότε κανείς δεν επιμένει με ερωτήσεις. Ο Τζουντ έχει κάποια αναπηρία στο πόδι και περπατάει κουτσαίνοντας ελαφρώς, αλλά ούτε και γι' αυτό είναι πρόθυμος να δώσει εξηγήσεις. Επιπλέον, συνηθίζει να αυτοτραυματίζεται, κάποιες φορές πιο σοβαρά απ' ό,τι και ο ίδιος θα ήθελε. 

Η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκιαγράφηση του συγκεκριμένου ήρωα, στην απόδοση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του και στην ψυχαναλυτική αιτιολόγησή τους. Πλάθει έναν χαρακτήρα κλειστό, έως και φοβικό, παρόλα αυτά εργασιομανή (όταν πλέον, μετά τα τριάντα του η καριέρα του έχει πάρει τον δρόμο της) και αρκετά κοινωνικό, ώστε να πηγαίνει σε πάρτυ, να οργανώνει συγκεντρώσεις στο σπίτι του και γενικά να θέλει να έχει μια υγιή ζωή, με ταξίδια, ανθρώπους γύρω του και πλήθος ενδιαφερόντων. Οι φοβίες και οι ανασφάλειές του είναι πάντοτε παρούσες, αλλά καταφέρνει να τις περιορίζει μέσω των φίλων του και μέσω της ίδιας της ζωής, η οποία, όπως το ίδιο το βιβλίο μοιάζει να μας ψιθυρίζει στο τέλος, είναι τόσο γλυκιά, που επόμενο είναι όλοι μας να θέλουμε να γευτούμε κάθε τι που μας προσφέρει. 

Ο αναγνώστης αρχίζει να συμπονά τον Τζουντ, με τις συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν του και το αργό ξετύλιγμα της παιδικής του ηλικίας και των βιωμάτων που τον στιγμάτισαν. Αρχίζει να κατανοεί τους λόγους που κάποιες στιγμές ο Τζουντ λυγίζει, δεν αντέχει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό και προκαλεί στον εαυτό του πόνο. Υπάρχουν στιγμές στο βιβλίο, που η υγεία και το σώμα του ήρωα βρίσκονται σε τέτοια δραματική κατάσταση, που ο αναγνώστης απορεί μέχρι πού μπορεί να φτάσουν οι ανθρώπινες αντοχές. Αλλά και οι αναγνωστικές αντοχές δοκιμάζονται στα συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου και σαν αναγνώστες αναρωτιόμαστε αν και πότε θα έρθει η λύτρωση για τον Τζουντ και τι μορφή θα έχει; 

Πολλά ακόμα θα μπορούσαν να ειπωθούν για αυτό το μεγάλο, από κάθε άποψη, μυθιστόρημα. Είναι δυνατό, είναι σύγχρονο, και πέρα από το κυρίως θέμα της παιδικής ηλικίας, η οποία μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή, θίγει και άλλα σύγχρονα θέματα, όπως αυτό των σύγχρονων, ρευστών σχέσεων, για να καταλήξει στη δύναμη της φιλίας και να την καταδείξει ως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου. 

Μην φοβηθείτε τον όγκο του Λίγη Ζωή, θα το απολαύσετε! 

            Αγορά βιβλίου 

 

Write comment (0 Comments)

Γράφει η Χρύσα Κοζανιτά

 

Μπορεί εμείς σαν ενήλικες να αναπολούμε την παιδική ηλικία με νοσταλγία, να την θυμόμαστε σαν μια ειδυλλιακή εποχή, ανέμελη, χωρίς σκοτούρες και άγχη, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Τα παιδιά νιώθουν άγχος και στρεσάρονται, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, για διάφορους λόγους.

Ειδικά στην σημερινή εποχή, φαίνεται ότι το παιδικό άγχος αυξάνεται, όπως δείχνουν έγκριτες μελέτες. Οι λόγοι που προκαλούν άγχος στο παιδί είναι διάφοροι αλλά αν θέλαμε να τους κατηγοριοποιήσουμε θα λέγαμε ότι επικεντρώνονται γύρω από τρεις βασικούς άξονες: σχολείο (επιδόσεις – σχέσεις με άλλα παιδιά κλπ), μεγάλες αλλαγές (μετακόμιση, διαζύγιο γονέων κλπ), απουσία αξιόπιστων γονέων / ενηλίκων.

Το παιδί μπορεί να βοηθηθεί, αν αντιληφθεί την αιτία του άγχους του και αν με τη βοήθεια ενός ενήλικα με αγάπη και κατανόηση διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεται. Το να πούμε στο παιδί «μην αγχώνεσαι» δεν είναι η ιδανική αντιμετώπιση. Όπως και «μη φοβάσαι». Τέτοιες διατυπώσεις εντείνουν την ανησυχία του παιδιού, επιβεβαιώνουν την υποψία του ότι κάτι δεν πάει καλά και τελικά αυξάνουν την ανασφάλειά του, την αγωνία του, το στρες. Ο ενήλικας το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να καθησυχάσει το παιδί με την ίδια του τη συμπεριφορά, με το παράδειγμά του, με την δική του ηρεμία και διαβεβαίωση ότι θα βρίσκεται πάντα εκεί.

Πολύτιμος βοηθός στην κατανόηση του άγχους και στη διαχείρισή του είναι φυσικά το καλό παιδικό βιβλίο. Δύο βιβλία που κινούνται καθαρά σε αυτήν την κατεύθυνση είναι Το ουφάκι του Αύγουστου Κορτώ και η Καθαρίστρια Χάος της Κατερίνας Κρις. Πρόκειται για βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας Δημοτικού.

Ξεκινώντας με το Ουφάκι, παρατηρούμε ότι ο συγγραφέας καταφέρνει να στήσει μια ιστορία απολύτως αναγνωρίσιμη από το παιδί και έναν ήρωα, που θα μπορούσε να είναι το ίδιο το παιδί – αναγνώστης. Έτσι επιτυγχάνεται αβίαστα η ταύτιση του αναγνώστη με τον οκτάχρονο Μάνο του βιβλίου, ο οποίος έχει πολλά άγχη, δηλαδή πολλά ουφάκια!!! Πολύτιμη βοηθός του στην αντιμετώπισή τους είναι η μαμά του, αλλά υπάρχουν και φορές που η βοήθεια της μαμάς δεν αρκεί.

Ευφάνταστη η σύλληψη του συγγραφέα, ο οποίος διηγείται μια διασκεδαστική ιστορία που στον πυρήνα της περιέχει ένα σημαντικό μήνυμα. Το παιδί - αναγνώστης διαβάζοντας την ιστορία αποκρυπτογραφεί το μήνυμα, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται και έτσι ακριβώς μπορεί να προβάλει τις δικές του ανησυχίες, να ανακαλύψει τις αιτίες τους και, πιθανότατα, να τις διαχειριστεί καλύτερα.

Εντελώς αβίαστα περνάει και το δικό της μήνυμα η συγγραφέας Κατερίνα Κρις, αλλά με πιο ποιητικό ή μεταφορικό λόγο. Η ηρωίδα Έρση έχει μια μανία με την τάξη. Θέλει να έχει τακτοποιημένα τα πάντα:  τα μπράβο των δασκάλων της, τα καλά αλλά και τα καλά λόγια, όλες τις επιτυχίες της αλλά και όλες τις ανησυχίες της, γενικά ό,τι της συμβαίνει καθημερινά! Όσο και να προσπαθεί όμως, ποτέ δεν την ικανοποιεί το αποτέλεσμα, ποτέ δεν καταφέρνει να τα έχει όλα σε τάξη. Ώσπου κάνει την εμφάνισή της η Καθαρίστρια Χάος, για να την βοηθήσει. Και πραγματικά, το μάθημα που θα πάρει η Έρση απ’ αυτήν είναι πολύτιμο.

«Δεν μπορείτε να βάλετε τάξη στο χάος. Η ίδια η ζωή είναι ένα όμορφο χάος. Είναι σαν να θέλετε να τακτοποιήσετε τις νότες μιας μελωδίας, να βάλετε τις ντο με τις ντο, τις λα με τις λα… Εσάς σας φαίνονται ανάκατες ενώ είναι ήδη τακτοποιημένες!» λέει χαρακτηριστικά η Καθαρίστρια Χάος στην Έρση, η οποία αρχικά δυσκολεύεται να δεχτεί την τακτική της καθαρίστριας.

 

     

Η απίθανη εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέα είναι ένας ακόμα παράγοντας που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή.

Δείτε τα βιβλία:

    

 

Write comment (0 Comments)

ta kokalina rologia

- Όταν πεθαίνει ένας γονιός, παύει να υπάρχει κι ένα ερμάριο γεμάτο με όλα τα συγκλονιστικά πράγματα (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Για να κάνουν σεξ οι γυναίκες, πρέπει να νιώθουν ότι τις αγαπούν, αλλά για να νιώσουμε οι άντρες ότι μας αγαπούν, πρέπει να κάνουμε σεξ (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Η θρησκεία είναι πνευματική παρακεταμόλη (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Άπαξ και σου μπει στο μυαλό η ιδέα ότι ένας ψυχάκιας μπορεί να κρύβεται σ' αυτό το πηγαδάκι από δέντρα στην άκρη του χωραφιού, ή πέρα εκεί στον θαμνοφράχτη, αρχίζουν να ξεπροβάλλουν φιγούρες στην άκρη του ματιού σου (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Η εξουσία είναι κρακ κοκαΐνης για το εγώ σου και οξύ μπαταρίας για την ψυχή σου (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Σκέφτομαι το φλιπεράκι, και πως το να είσαι παιδί είναι σαν να σε πετάνε στην αφετηρία και δεν γίνεται να κάνεις δεξιά ή αριστερά: απλώς κάπως τινάζεσαι μπροστά (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Ο γάμος μπορεί, πρέπει και επιβάλλεται να εξελίσσεται. Μη σας αναστατώνει αυτό, και μην το απεχθάνεστε. Μη βαριέστε να είστε υπομονετικοί και ευγενείς. Στο τέλος, περισσότερο από τις μεγάλες χειρονομίες μετράνε οι θερμοφόρες που δεν ζήτησες τα βράδια του χειμώνα (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Για τους περισσότερους συγγραφείς της ψηφιακής εποχής, το γράψιμο είναι ξαναγράψιμο. Ψαχουλεύουμε, κόβουμε, φτιάχνουμε παραγράφους, επικολλάμε και τραβάμε, κοσκινίζουμε για χρυσό επί της οθόνης και διαγράφουμε ολόκληρους κουβάδες σκατά. Οι αναλογικοί μας πρόγονοι έπρεπε να τελειοποιούν κάθε αράδα στο μυαλό τους πριν την κοπανήσουν στη μηχανή. Οι αναθεωρήσεις τους κόστιζαν μήνες, ολόκληρα μέτρα μελανοταινίας και λίτρα μπλάνκο. Κακομοίρηδες. Από την άλλη, αν η ψηφιακή τεχνολογία είναι τόσο ανώτερη ως μαία του μυθιστορήματος, πού είναι τα αριστουργήματα αυτού του αιώνα; (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

- Ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου, όση εξουσία, πλούτο, εμπειρία, γνώση ή ομορφιά κι αν συσσωρεύσω, κι εγώ θα καταλήξω σαν αυτόν τον εύθραυστο γέροντα (Τα Κοκάλινα Ρολόγια)

Για παρουσίαση του μυθιστορήματος τα Κοκάλινα Ρολόγια δείτε εδώ.

Write comment (0 Comments)

AndTheWinnersAre

Σας ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή σας.

Μετά από κλήρωση έχουμε τα ονόματα των τριών νικητών, τα οποία είναι:

Ιωάννης Σαββάκης, που κερδίζει το Πάτι και Ρόμπερτ, εκδόσεις Κέδρος.

Κωνσταντίνα Μουτάφη, που κερδίζει τον Θαμμένο Γίγαντα, εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία (που τώρα διαβάζει το Ήθελα μόνο ένα αντίο), που κερδίζει την Δίψα, εκδόσεις Μεταίχμιο.

Οι νικητές θα ειδοποιηθούν σύντομα με email, για την παραλαβή των βιβλίων.

Όλοι όσοι συμμετείχατε στην κλήρωση (επώνυμα) έχετε για όλο το 2018 και για απεριόριστο αριθμό αγορών έκπτωση 15% σε όλα μας τα είδη (γράφοντας σαν σχόλιο στην παραγγελία σας "κλήρωση 9/1" ή απλά μετά από τηλεφωνική επικοινωνία).

Καλή χρονιά, καλά διαβάσματα!

Write comment (0 Comments)

2 Ιανουαρίου σήμερα. Το 2018 είναι γεγονός! Ας ευχηθούμε να είναι μία χρονιά με περισσότερες χαρές παρά λύπες, μία χρονιά που ο καθένας από μας θα πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο.

Για να δούμε λοιπόν, τι διαβάζουμε; Βρισκόμαστε στη μέση κάποιου βιβλίου ή είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε κάποιο καινούργιο.

Ξεκινάω πρώτη, λοιπόν, λέγοντας ότι ο καινούργιος χρόνος με βρήκε στη μέση ενός βιβλίου που μου αρέσει πολύ, το Ένα κάποιο τέλος του Julian Barns.

Εσείς;

ena kapoio telos

Λεπτομέρειες βιβλίου

Write comment (108 Comments)

Σελίδα 1 από 12